Wij zullen iets aan onze deurposten moeten doen!

Geschreven door ds.G.Schouten zondag, 27 april 2008 17:58

Zoals velen van U wel weten, valt de vooravond van de uittocht samen met de instelling van het Joodse Paasfeest (Pesach). De laatste van de tien plagen stond te gebeuren in Egypte. De eerstgeborenen van mensen en vee zouden die nacht omkomen. Maar de engel des doods gaat de huizen van de kinderen Israëls voorbij, omdat zij het bloed van het Paaslam op de deurposten hebben gestreken. Na die nacht van verschrikking laat farao Mozes en het volk gaan en kwam er een einde aan de slavernij.
Pesach viel dit jaar in april, maar op Israëlzondag, 4 mei staan we in de kerk, samen met de kinderen, stil bij de Pesachmaaltijd, die nog altijd gevierd wordt in ieder Joods gezin ter gedachtenis aan de uittocht.
Hoe actueel is dit verhaal, dat U lezen kunt in Exodus 12, in deze tijd voor Joden èn Christenen? “Gedenken” verbindt immers verleden, heden en toekomst? En dat betekent dat, wanneer wij gedenken, wij zelf in het verhaal voorkomen. Wij herkennen onszelf als “levend in het diensthuis”. En niet alleen wij, maar heel onze wereld zucht in slavernij. Wij mensen, die zo onze vijandbeelden hebben. Wij houden elkaar gevangen in angst en wantrouwen. Of laten ons gijzelen door negatieve berichtgeving over “de anderen”.

De farao’s van onze tijd zijn niet de vreselijke heersers van weleer, maar fanatici van allerlei slag, die de wereld terroriseren. En, dichter bij huis, de kloof tussen arm en rijk, arme landen en rijke landen, die buitensporige proporties aanneemt. Dat zal een wissel trekken op de toekomst van heel deze wereld. En dan hebben we het nog niet eens over de ecologische problemen op onze planeet.

Er zijn mensen nodig, die weer iets gaan doen met zoiets als hun deurposten. Wij moeten verhinderen dat de engel des doods straks zijn tocht over deze aarde maakt. Onderscheid tussen Israël en Egypte, tussen eerstgeborenen en laatstgeborenen, zal het verschil dan niet meer maken. Want we kunnen niet meer, via onze deurposten duidelijk maken zèlf gespaard te willen worden. We moeten duidelijk maken de dood van ànderen niet te wensen ter wille van óns leven en ónze toekomst. Omdat er geen dageraad meer zal zijn en dus ook geen bevrijding indien talloze anderen omkomen. We zouden misschien eens moeten denken om op onze deurposten een duif te schilderen. De Pinksterduif als teken van Gods Geest, werkzaam onder allen die de vrede zoeken. Ach, is de duif niet tegelijk ook symbool van vrede?