Overdenkingen

Het adres van God

Geschreven door Truus Schouten zondag, 13 juni 2010 14:23

Als je studeert en op “kot” bent, moet je vaak twee adressen opgeven. Het kotadres èn het thuisadres. Het zal u misschien verwonderen, maar God heeft, bij wijze van spreken, óók twee adressen. God woont toch overal, zult u zeggen. Ja, God kan overal zijn, maar Hij wóónt maar op twee adressen. En het verrassende is dat Hij op beide plaatsen tegelijk woont!

Lees meer: Het adres van God

Christenen zijn geen solisten

Laatst aangepast op zaterdag, 22 mei 2010 08:54 Geschreven door Truus Schouten zaterdag, 22 mei 2010 08:50

“Christenen zijn geen solisten. Want, hoewel geloof iets heel persoonlijks is, beseffen Christenen dat zij het geloof van een ander/de Ander hebben ontvangen en dat dit geloof nauw verbonden is met gemeenschap; het samen-beleven van dat geloof.”

Tot zover de uitspraak van een kerkganger. Maar “geloof” valt niet samen met “naar de kerk gaan”. Dat weten we allemaal wel! Is een kerk dan nodig? Of meer toegespitst: is een kerkdienst nodig? Is het erg als mensen niet (meer) naar de kerk gaan? Of heeft een kerkdienst een onvervangbare waarde?

Lees meer: Christenen zijn geen solisten

Calvijn en het Calvinisme

Laatst aangepast op vrijdag, 09 oktober 2009 08:18 Geschreven door ds.G.Schouten vrijdag, 09 oktober 2009 08:10

De Obama van de zestiende eeuw.

“Van migrant tot opinieleider. Geen enge ayatollah, maar de Barack Obama van de 16e eeuw. Zowel Calvijn als Obama zijn selfmade. Calvijn werkte zich vanuit het niets in Noyon op tot een man van de wereld,” aldus Mirjam van Veen, als kerkhistoricus verbonden aan de V.U. in Amsterdam. Zij ziet heel wat overeenkomsten tussen beide mannen. Alle twee hebben zij charisma en weten mensen lokaal te activeren. Allebei hebben oog voor de gewone mens en de plaatselijke gemeenschap. Net als Obama wilde Calvijn ‘change’. En ook hij bespeelde de media van zijn tijd: de boekdrukkunst.

Lees meer: Calvijn en het Calvinisme

De geschiedenis als ‘spitsroedenlopen’

Laatst aangepast op zaterdag, 24 januari 2009 10:21 Geschreven door ds.G.Schouten zaterdag, 24 januari 2009 09:46

N.a.v. de gebeurtenissen in het Midden-Oosten, januari 2009.

Leo Tolstoj (1828-1910) vertelt in zijn verhalenbundel ‘Na het bal’ over een jongeman, die een dansavond meemaakt. Middelpunt op deze feestelijke avond is een snoezig meisje in een witte baljurk met roze sjerp. Zij maakt een diepe indruk op de hoofdpersoon. Na afloop van het bal dwaalt de verliefde jongeling door de stad. Op die dromerige zwerftocht komt hij terecht bij een kazerne en wordt zo ongewild toeschouwer van een strafexecutie. Een gedeserteerde Tartaar is opgepakt en moet spitsroeden lopen. Hij stoot daarbij steeds weer de smekende woorden uit: “Broedertjes, erbarmen!”

Tot zijn grote verrassing ontdekt de jongeman, dat de bevelvoerende officier bij deze marteling de vader van het meisje in de witte baljurk is. Tot vermaak van de aanwezigen had hij op het bal met haar een mazurka gedanst ‘op ouderwetse manier’. Nú commandeert hij: ‘Nieuwe spitsroeden!’ Hij kent geen enkele genade voor zijn, reeds danig toegetakelde, slachtoffer.

De jongeman holt weg. Maar deze afschuwelijke ervaring blijft hem bij, zodat zijn gevoelens voor het meisje totaal verdwijnen……

Lees meer: De geschiedenis als ‘spitsroedenlopen’